ولادیمیر نابوکف ترجمه جمشید شیرانی   دلتنگی، ابهام، و دل‌خوشی... انگار از دلِ سیاهیِ لرزانِ نمایشی در دورِ کند به روی پُلی نیمه تاریک آمده باشی.   و شب جاری بود، و سکوت در جویبارهای پرنیان شناور شد تا نیمرخِِ نقابِ گرگسان پوش و لبانِ پُر طراوت‌ات. به زیرِ شاه‌بلوط‌ها، در کنارِ آبراهه، گذشتی، به غمزه‌ای مرا فریفتی. قلب‌ام از تو چه دریافت، چگونه مرا آن‌سان لرزاندی؟   در لحظه‌ی مهربانی‌ات، یا در جا به جا کردنِ انحنای شانه‌هایت آیا تصویری مبهم دیدم از دیدارهای -اجتناب ناپذیرِ- دی

جوی هارجو ترجمه جمشید شیرانی نفسِ‌مان می‌گیرد وقتی تا محل ملاقات می‌دویم. تا مرزِ آوردگاهِ نیاکان‌مان آمده بودیم، آماده‌ی نبرد. اگر بی شیله پیله باشی سخت است در میخانه‌ی سرخپوستان چند روزی دوام آوردن. امّا اگر بیلیارد بازی کنی و مِی بنوشی تا یادت باشد که فراموش کنی، کار آسان می‌شود. قرار گذاشتیم تا حرفه‌ای باشیم – و شدیم. و بعضی‌هامان هم می‌توانستند آواز بخوانند، پس طبل زنان راهِ آتش افروخته‌ای تا آن ستاره‌های ستاره‌گون پیمودیم. می‌خواندیم که گناه را مسیحیان ابداع کردند و نیز

اِلا وییلر ویلکاکس ترجمه جمشید شیرانی بخند، و جهان با تو می‌خندد؛ زاری کن، و تنها خواهی گریست؛ که این کهنه خاکِ غم‌زده باید شادی را به وام بگیرد، امّا رنجِ را به کفایت داراست. بخوان، و کوه‌ها با تو خواهند خواند؛ آه بکش، و هوای‌اش در نخواهد ‌یافت؛ پژواک‌ها آوای شاد را سَر زنده باز می‌تابند، امّا از بازگفتنِ اندوه سَر باز می‌زنند. شاد اگر باشی، مردم به سوی تو می‌آیند؛ در اندوه، امّا، روی از تو می‌گردانند؛ آن‌ها پیمانه‌ی لبریزِ دل‌خوشی‌های تو را می‌جویند، امّا از رنج تو بی نیازن