راهِ ورود

راینر ماریا ریلکه

ترجمه جمشید شیرانی

هر که هستی،

شبی از شب‌ها گام برون نِه

از خانه‌ای که نیک می‌شناسی‌اش

فضایِ گسترده در این نزدیکی است؛

خانه‌ات درست در ‌جایی‌ست که [این فضا] آغاز می‌شود،

هر که هستی.

چشمانت به دشواری

از آستانه‌ی نشیب دل می‌کند،

امّا با چشم‌هایت

نرمک نرمک

درختی تیره را

برمی‌کشی،

تا برآید در برابرِ آسمان:

تکیده، تنها.

با همین است که

جهان را آفریده‌ای.

جهان بی‌کرانه است

هم‌چون واژه‌ای‌

که هنوز می‌بالد در سکوت.

درهمان لحظه‌ که اراده‌ات

آن را به چنگ می‌آرد،

چشمانت-با درکِ ظرافت‌اش-

آن را رها خواهد نمود...