top of page
  • jshirani1

بچه های سبز










به فریب دل نبندی دلکم به انتظاری

لبِ تشنه گو نبخشد به سراب اعتباری

دلِ سنگ اگر بکاوی تو به ناخن از خیالی

به کَفَت نبینم آری به کنار جز غباری

به کویرِ خشک جانا، نه گیاهِ مِهر روید

همه سیلِ اشکش ای دل ز دو دیده گر بباری

رُخِ مهر را بپوشد به غبار این بیابان

چه کند به گِردِ گَردَش مَهِ رویِ گُلعذاری

به ستاره دل نبندی به امیدِ ره نمایی

که بسی ستاره گم گشت در این شبانِ تاری

به فرازِ کوهی از شن بنشسته ای به غفلت

به درون کِشندت ای جان دَمی ار فروگذاری

مفروش آبِ رو را تو به جرعه ای ز حسرت

که به دشت تشنه مُردن به از این تباه کاری


۱۳۸۸

Comments


bottom of page